Bir Çınar Daha…

7 Mayıs Cumartesi günü,  bir eksikle güne başladı İzmir Narlıdere Huzurevi. Uzun süredir birlikte olduğu bir dost kaybetti Huzurevi sakinleri. Dini ve milli bayramlarda, Türk Hava Kurumunun , Türkkuşu’nun kuruluş yıl dönümlerinde ziyaret ettikleri ve anılarını dinlerken sonsuz mavinin, gökyüzünün heyecancını  ile ürperen,  havacılık aşkları bir kez daha tazelenen İzmirli havacılar, bir büyük havacının ölüm haberi ile sarsıldı…

7 Mayıs 2011 Cumartesi,  bir özgür ruh havalandı gökyüzüne,  91 yıllık yorgun bedenini yer yüzünde bırakarak.  54 yıldır özlemini duyduğu sonsuz mavinin, ilk aşkının sonsuzluğuna doğru uçup gitti...
 

Ne haber bültenlerinde yer aldı adı, ne de  gazetelerde. Telefonlarla, internet paylaşım siteleri ileduyurdu havacı dostları acı haberi. “O artık yaşamıyor.” Denildi, özel elektronik postalarda…

Bir çınar daha devrilmişti.


Edibe Subaşı Kutucuoğlunu kaybettik. 8 Mayıs Pazar günü, havacı dostları, havacı evlatları uğurladı, tam da anneler gününde.  Havacılık tutkunlarıydı O’nun evlatları. Evlatlarının omuzları üzerinde çıktı son yolculuğuna…


1920 yılında Elazığ’da doğmuştu.  3 yaşında Adana’ya taşındı ailesi ile birlikte. 17 yaşında Atatürk’le tanıştı. 1937 yılıydı, Atatürk Adana’ya gelmişti.  “Ben de” dedi.  “ uçmak istiyorum. Sabiha gibi…”


Türkkuşu’nun ilk kadın paraşütçülerindendi. Ülkemizin ilk kadın akrobasi pilotuydu.Türk Hava Kurumu’unda  yüzlerce öğrenci yetiştirdi. Paraşütle 104 atlayışı vardı. O dönem için önemli bir sayıydı bu 104 atlayış.Sayısız akrobasi uçuşları yaptı. Yurt içinde, yurt dışında, izleyenlerin yüreklerini ağzına getiren.  Amerika, Hollanda, Almanya, Yunanistan, Fransa, İtalya’ da. Devlet başkanları, kraliçeler ayakta alkışladılar O’nu.


“Kastamonu’dayız; halk toplanmış, davul zurna eşliğinde eğlenirken, biz de gösteri uçuşu için hazırlıklar yapıyoruz. Uçuş yapmamızı bekleyenler bizi ilgiyle izliyor. Bu sırada bölge halkından ‘Kara Yılan’ lakabıyla tanınan bir davulcu beni göstererek ‘Ben bununla uçacağım.’ dedi. Ne yaptıysak dinletemedik, elindeki davulu ile geldi ve uçağa bindi. Kendisi davuluyla uçaktan, zurnacı ise yerden halkı coşturdu. Yıllar sonra evimin önünde birileri davul, zurna çalıyordu. Düğün var sandım. Meğer ‘Kara Yılan’ Ankara’ya gelmiş. Davulu çalan oymuş.” Diye anlatacaktı bir anısını…


Bir başka anısı yurt dışındandı. “1954 yılında Yunanistan’da paraşütle atlayan kimse yoktu. Yunanlı bir subayın, bizlerle birlikte atlayış yapmasına karar verdiler. O subay yanıma gelerek bana, ‘Ben senin yüzünden atlıyorum. Bir Türk kadını atlar da, Yunanlı atlayamaz mı?’ dedi. Ama ilk defa atlayacak olmasından dolayı sesi titriyordu. Uçağa bindik; ancak kapının önüne geldiğinde durdu. Arkasından itip atlamasına yardımcı oldum.”


Pek çok kaza atlattı. Sonuncusu O’nu en büyük sevdasından, mavi sonsuzluktan, gökyüzünden ayıran oldu. 1957 yılında bir öğrencisi ile ve iki ayrı planörde çıkmışlardı gökyüzüne. Henüz elli metre yükselmişlerdi ki, hemen kuyruk hizasında uçan öğrencisi bir hata yaptı. İki planör havada çarpışacaktı. O öğrencisinden yana kullandı kurtulma hakkını. Hiç düşünmedi, verdi alçalış kumandasını, burun üstü çakıldı. Biliyordu, o irtifada o kumanda ile hiçbir kurtuluş şansı olmadığını. 22 kırık ve büyük bir kısmı yanmış bir beden. 3 ay içerisinde geçirilen tam 15 ameliyat.


2005 yılında tüm madalyalarını, açılışına katıldığı Türk Hava Kurumu Müzesi’ne armağan etti.

Bir çınar daha devrildi. 7 Mayıs 2011 Cumartesi,  bir özgür ruh havalandı gökyüzüne. 8 Mayıs Pazar günü, havacı dostları, havacı evlatları uğurladı…

       Selman TENGÜZ

   Wednesday, May 18, 2011

       Talip BÖLÜKBAŞI

   Thursday, May 19, 2011